ROVINJ » U rovinjskom Multimedijalnom centru do 8. prosinca može se razgledati/doživjeti projekt FUNDAMENTALZ. Riječ je o multimedijalnom projektu koji integrira originalne umjetničke, stručne i personalne interpretacije ideja i programa realiziranih na 14. Bijenalu arhitekture u Veneciji ove godine. Koncept se sastoji od dvije samostalne izložbe fotografija, tekstualne analize Bijenala te kolekcije autentičnih dokumenata s njegova otvorenja, a autori su Robert Sironić, Zaneto Paulin i kustosica Maja Briski.

   Fotograf i galerist, utemeljitelj fotografske galerije GRIN u Umagu Robert Sironić predstavlja samostalnu izložbu fotografija »Fundamentalz: in the real world« kojom elaborira svoju fascinaciju varljivim granicama između bijenalske realnosti i fikcije. »Medijski manipulator« Zaneto Paulin prezentira samostalnu izložbu fotografija »Fundamentalz« čija su tri poglavlja – Basicz, Artz & Partz i Venewz, izvedena njegovim originalnim art konceptom »thumbnails« (kontakti), kojim svaku temu prezentira cjelovitom storijom od 24 slike.

   Osnovne konceptualne, povijesne i prezentacijske elemente Bijenala arhitekture postavljenog i izvedenog prema zamislima čuvenog nizozemskog arhitekta i teoretičara Rema Koolhaasa analizira i strukovno valorizira kustosica izložbe Maja Briski.  

Vremenski okvir

Zaneto Paulin otkrio je posjetiteljima vremenski okvir nastanka kompletnog materijala, kazavši da su sve snimke načinjene uoči otvorenja Bijenala, odnosno tijekom tri »novinarska dana«, u prisutnosti svih protagonista – producenata, kustosa, arhitekata, izlagača, financijera i izvođača radova, a upravo taj kreativni kaos bilo mu je idealan za razgovore s autorima i fotografiranje svih mogućih aspekata finalizacije tog globalnog strukovnog spektakla.

   Nastavljajući vlastiti originalni opus »thumbnails« kojim sve svoje vizualne storije prezentira u 24 fotografije, autor je za osobnu »Fundamentalz« verziju priredio tri kolekcije: jednu koja se bavi svakodnevnim životom Venecije, drugu kojom reafirmira obično ignorirane detalje ili vizualno neatraktivne motive, i onu najvažniju, sastavljenu od izabranih bijenalskih portreta, postava i događaja.

   Budući da svoje koncepte naziva multimedijalnima, zagovarajući podjednak značaj fotografija i njihovih tekstualnih komentara, svoju tvrdnju da mu je za odgovarajuću cjelovitu izvedbu itekako neophodna opsežna kataloška knjiga, potkrijepio je kratkim opisima nekih od svojih najatraktivnijih vizuala – kratkom biografijom predstavnika Slovenije, kazališnog redatelja Dragana Živadinova (koji opsjednut radovima Hermana Potočnika Noordunga obrađuje probleme arhitekture i života u svemiru, u koji se zajedno sa svojom predstavom kani i sam lansirati 2045. godine!); opisom nagrađenog postava čileanskog paviljona (čija glavna atrakcija nije samo izloženi primjerak betonskog bloka, monolita čijim su beskrajnim kloniranjem svojedobno građena tamošnja naselja i čitavi gradovi, nego i instalacija kompletnog dnevnog boravka izvjesne gđe Gutiérrez, tipičnog stanovnika takvog bezličnog mravinjaka) te tehnološkim pojedinostima o vizualno vrlo kreativnom australskom nastupu – kojim je stotinu godina nacionalne arhitekture prezentirano kroz primjere 20 najznačajnijih ne-realiziranih projekata!   

Kružni print

S druge strane, Robert Sironić svoju je viziju Bijenala prezentirao kroz raznovrsne fotografske formate, ponajprije kroz njegov najatraktivniji rad, apsolutni »highlight« kompletne izložbe, izveden u gigantskom kružnom printu u sredini galerijskog prostora. Riječ je o fascinantnoj fotografiji, svojevrsnom autoportretu uhvaćenom na metalnoj polukugli na stropu, u čijem je odrazu, osim autora, zabilježen kompletan postav od nekoliko stotina izložaka japanskog paviljona.

   Ostale Sironićeve fotografije, u ionako vrlo zahtjevnom prostoru Multimedijalnog centra, kustosica Maja Briski postavila je nizanjem zaokruženih cjelina (sastavljenih od po dva velika formata uz desetak manjih printeva) u potrazi za njihovim kolorističkim ili tematskim suglasjem, ponekad uz tek suptilne naznake njihovog zajedničkog, izvornog autorskog senzibiliteta.

   Naglašavajući pak svoju osnovnu impresiju o višestrukoj realnosti, o neočekivanim zamjenama virtualnih i materijalnih prostora koji su mu se neprestano ispreplitali na iscrpljujućoj putanji bijenalskim labirintom, Robert Sironić zauzeo se u konačnici i na drugačije iščitavanje fotografije, na razmišljanje o mediju koji se nezaustavljivo mijenja i razvija pa se isključivo uz kreativniji pogled »ispod same površine slike« mogu dešifrirati ne samo njegovi autorski venecijanski vizuali, nego istodobno postaje moguće i suvislo komentirati aktualne fotografske nakupine što ih svakodnevno produciraju suvremeni multimedijalni autori.