Pobune se temelje na nadi – to je mantra koja se nekoliko puta ponavlja u filmu »Rogue One«. Jer, film je to koji se na neki način može promatrati kao prequel jedne jedine sekvence, one iz Lucasove »Nove nade« (1977) u kojoj pobunjenici primaju »informacije« od princeze Leie, vezane za krađu tajnih planova uništenja Imperijine Zvijezde smrti, što se podastire korištenjem kadrova iz Lucasova seminalnog komada. No ti kadrovi otkrivaju još jednu posebnost.

Prvi put u povijesti filma, Gareth Edwards koristi digitalnu grafiku da bi postigao simulaciju virtualne realnosti, bilo da se ona promatra s narativnog aspekta ili onog estetskog (»ukradeni kadrovi« vizualizirani uz pomoć kompjutorske grafike kao kadrovi filma budućnosti?). Zato Edwarsov film nije film per se, već mali »film-planet« uronjen u pulsirajući Star Wars imaginarij. A »Nova nada« njegova je sveta knjiga, nešto poput relikvije, s autarkičnim ukazanjima njegovih glavnih protagonista (nije potrebno navoditi kojih jer ih »Star Wars« kultisti itekako dobro znaju), koji rekreiraju onu daleku galaksiju koju smo svi toliko voljeli.

Snaga imaginarnih lokacija

No dok je Lucas često navodio da je za »Novu nadu« pronašao inspiraciju u Kurosawinoj »Skrivenoj tvrđavi«, Edwards se više oslanja na borilačke komade Donnieja Yena i Jianga Wena, kojima su dodijeljene uloge slijepog monaha i njegova suborca Bazea Malbusa. Iako već sama figurica bijelog Olujnog jurišnika u ruci crnog Storm Troopera aludira na masovnu prodaju filmskog merchanidisinga, od igračaka pa nadalje. No tek kad Lord Vader čije smo disanje osluškivali u filmskim partiturama, napokon do kraja isuče svjetlosni mač, kultisti padaju u ekstazu.

Film je to koji podvlači nevjerojatnu snagu svih onih imaginarnih lokacija, od maldivskih atola nalik foto-tapetu pa nadalje, njihove atmosfere, njihovu glazbu, njihove svemirske brodove, njihove zalaske sunca, njihove pustinje, njihove tsunamije prašine i vatre, i njihove kostime koji su postali neizostavni dio »Star Wars« idolatrije, svedeni na nivo fetiša. Ali »Rogue One« se uzdiže iz te fetišističke zone. Jer, Edwards pokušava osnažiti taj nostalgični dispozitiv uporabom svetog i prokleto snažnog žanrovskog oružja, u rasponu od ratnog filma i svih onih aldričovski žigosanih junaka koje smo tako voljeli, a koji sudjeluju u jednoj jedinoj misiji. Ti novi junaci poput teen ratnice Jyn Erso (Felicity Jones), njena oca znanstvenika (Mads Mikkelsen), špijunskog pobunjenika Cassiana (Diego Luna), njegova kopilota i reprogramiranog droida K2SO (Alan Tdyk) te militantnog veterana iz ratova klonova Sawa Gerrere (Forest Whitaker), imaju svoju dimenziju, dušu i »funkciju«.

Vizualni talent

Imaginarij Lucasovog filma, onog iz 1977, ovdje nije sveden na puku »serigrafiju« kao što je to učinio Abrams, već je Edwards svjestan činjenice da on mora biti inteligentno »spašen«. On ga promatra poput memorije koja cirkulira ikonografski i narativno, ali zadržava akciju i pulsirajuće alternativne situacije, koje će kulminirati dugom finalnom borbom, nalik svemirskom Vijetnamu, pri čemu Edwards uspijeva ne samo osloboditi vlastiti vizualni talent, već i efektno orkestrirati koreografije između oblika i volumena.

No dok Lucas nije bježao od osjećaja, Edwardsovi junaci su nekako beskrvni. Jer koliko god je Edwardsov proizvod vizualno maštovit, on još uvijek ostaje na nivou čistog holivudskog proizvoda.