Između medijskog čekića i nakovnja, »Big Banga« švicarske valute, koja mnogima prijeti dužničkim ropstvom, neočekivanog nekretninskog rata s Vatikanom oko Dajle i londonskih vatrenih ulica, u Hrvatskoj je spominjanje imena novinarke Radislave Dade Vujasinović u iskazu osumnjičenog ubojice i silovatelja Dragana Paravinje neopravdano ostalo bez konteksta. Ne radi se samo o jednom od mnogih nerazjašnjenih ubojstava za ratnih godina na ovim prostorima, već i monstruoznom pokušaju da se istina raspline kako bi se pravim zločincima sudilo tek na onom svijetu.

Ako nije smišljeno, gotovo je nevjerojatno da se o jednoj žrtvi mučkog i dan-danas nerazjašnjenog ubojstva, koje su srbijanski državni organi do nedavno službeno držali ad acta proglasivši tu svirepu likvidaciju 1994. samoubojstvom, javno raspravlja putem televizijskih ekrana. I da to čine oni koji bi zločine trebali razjašnjavati diskretno i pouzdano, a ne svaku riječ dokazanog lašca i potencijalnog psihopate tržiti u najboljoj/najgoroj maniri Murdochovih tabloida!

Ana Politkovskaja  

Bolje upućeni mogli su nakon izjava glasnogovornika srbijanskog MUP-a kako će tražiti od hrvatskih kolega da ispitaju Paravinju kao potencijalnog ubojicu Dade Vujasinović pomisliti nije li se tek započeta suradnja dvaju policija već prometnula u zataškavanje zločina iz prošlosti u čijem su prikrivanju, ako ne i počinjenju, sudjelovali i njihovi prethodnici? Oni koji su prste imali i u smišljenim političkim ubojstvima ne samo novinara, nego i u masovnim zločinima koji su se devedesetih programirano događali na području bivše Jugoslavije.

Možda Dada Vujasinović nije bila Ana Politkovskaja, možda njezini tekstovi u »Dugi« nisu bili tako izravno i žestoko usmjereni protiv Miloševića kao prije pet godina na ulici ubijene ruske novinarke protiv Putinovog režima. No njezino pisanje nije se svidjelo mnogim tadašnjim gospodarima života i smrti, od Vojislava Šešelja, preko Borisava Jovića do Željka Ražnatovića Arkana, koji su joj, i ne samo oni, otvoreno i mučki prijetili.  

 – U eksplozivnoj smesi tada poverljivih informacija i besmislica, nakon više od deset godina naziru se, međutim, zanimljive i za to doba ne sasvim uobičajene tvrdnje. Pomenuta je, na primer, uloga »crvenih beretki« u napadu na Zvornik, pljačkanju Iloka (koji se predao bez borbe), unosnim poslovima dopremanja nafte, kao i mesto po imenu Đeletovci. O tim poslovima, Dada Vujasinović je u članku »Vukovar, godinu dana posle« navela svedočenje jednog slavonskog seljaka: »Narodu je pukao film, stalno ovde dolaze neke namrgođene vojske, s oštrim pogledom koji govori – ne diraj me, mnogo sam ljut, tovare, odvoze šta im treba, a niko nam za to ne polaže račune. Skoro su tu došle nekakve »crvene beretke«.

Tako o Dadi Vujasinović piše srpski književnik iz Novog Sada Vladimir Tasić, autor romana »Stakleni zid«, knjige koja, kao što sam kaže, »nije knjiga o smrti Dade Vujasinović; ta knjiga još nije napisana«, koji je u dobrovoljnom egzilu u Kanadi još od 1988. godine. I kojem vjerujem ne samo zbog čudesnog spektra talenata koji posjeduje taj novovjeki »uomo universale«, od matematike preko glazbe do književnosti, već i zato što smo nekada dijelili beogradske vojničke dane.

Šture činjenice kažu da je Dada Vujasinović pronađena mrtva u svom stanu u Beogradu 9. travnja 1994. godine. Unatoč tome što su pored tijela pronađene dvije čahure, tragovi dvije različite krvne grupe, iščupan pramen njezine kose, te da su nestale bilježnice s njenim tekstovima, kao i da je u kutiju s kasetama ubačen magnet, koji je uništio snimke, smrt Dade Vujasinović vodila se kao samoubojstvo.

Tek prije dvije godine, nakon mukotrpnih nastojanja obitelji i odvjetnika, država je prihvatila tezu da je Dada ubijena, pa je tužilaštvo zatražilo novu istragu. Od tada pa sve do Paravinjinih insinuacija nije bilo novih informacija o tom slučaju.

Ritam zločina  

Obitelj Dade Vujasinović je 7. prosinca 1994. godine dostavila ovaj izveštaj okružnom javnom tužitelju:

– Izveštaj dr. Rastislava Lazarevića, stručnjaka za sudsku medicinu i balističara Zorana Jovanovića zaključuje da novinarka nije mogla sebi da nanese povrede koje je imala. Prema nalazu Lazarevića rana na levoj strani grudi na telu Dade Vujasinović, nije naneta iz apsolutne blizine (što je bio zaključak zvanične istrage) već ima karakteristike prostrelne rane gde su usta cevi lovačke puške sačmarice (iz koje je izvršila samoubistvo) u momentu opaljenja bila udaljena najmanje pet do šest centimetra.

Prema balističkom nalazu Jovanovića, oštećenje na džemperu novinarke nastalo je ispaljenjem sa najmanje deset centimetara razdaljine. Sudski veštak Mirjana Štajner, naknadnom analizom, utvrdila je da je trag krvavih prstiju na desnoj bočnoj strani fotelje na kojoj je novinarka iskrvarila, krvne grupe A, kao i krv koja je kapala odozgo na desni rukohvat fotelje. Krv ispod fotelje i na sedištu je nulte, njene krvne grupe. Ispitivanja su pokazala i da je telo pomerano.

Nema sumnje, Radislava Dada Vujasinović je brutalno i smišljeno smaknuta, a egzekutori su ubojstvo željeli prikazati kao samoubojstvo. Stoga bi Paravinjino navodno hvastanje kako je on u svemu tome imao prste, trebalo tretirati kao samounapređenje umobolnog mizernog silovatelja i nasilnika u serijskog ubojicu perfidnog uma ili čak ratnog zločinca ravnog jednom Vojislavu Šešelju!

Onog istog koji se početkom jeseni 1993. godine u neobjavljenom intervjuu požalio Dadi Vujasinović da su njegovi borci dobijali nekvalitetno oružje dok su jedinice pod kontrolom policije i Službe državne bezbednosti dobijale najsuvremenije, poput pušaka »Heckler & Koch« G3 zaplijenjenih u Hrvatskoj, oružja koje su pripadnici »crvenih beretki« i kriminalnog podzemlja koristili prilikom ubojstvo srbijanskog premijera Zorana Đinđića!

Mladićevi dnevnici  

Zato se valja upitati kome je bio potreban ovaj opasni medijski spin s Paravinjom koji je već odavno psihijatrijskim vještačenjem označen kao čovjek ograničenih mentalnih sposobnosti i patološki lažov.

Predsjednik Nezavisnog udruženja novinara Srbije Vukašin Obradović vjeruje da se pravi dio istine nalazi u zaplijenjenim dnevnicima Ratka Mladića u kojima se s ubojstvom Dade Vujasinović dovode konkretni ljudi:

 – Goran Vuković Majmun, vođa voždovačkog klana, Dušan Malović koji je tokom rata u Bosni bio vođa specijalnih jedinica zvane Pahuljice i Mica Stanišić, bivši mininistar unutrašnjih poslova Republike Srpske. Mislim da taj trag zapravo treba prihvatiti više nego iskaz Paravinje.

Zato se valja zapitati kome to odgovara skretanje s pravog traga ubojstva novinarke koja je, kao što piše Tasić, »pisala onako kako je mislila da treba pisati, onda, u vreme umiranja«?

I, neće li u znak zahvalnosti uskoro iz Beograda uslijediti sličan servis »a la Paravinja« kada se nekim čudom u našim medijima spomene nerazjašnjeno ubojstvo Milana Levara?