Nakon što je »Zlatni globus« nanovo potvrdio svoju »gay friendly«  reputaciju, jer su ga u vodećim kategorijama osvojile čak dvije glumice koje portretiraju likove lezbijki (Annette Bening i Natalie Portman), te mladac Chris Colfer za epizodnu ulogu raspjevanog gaya u  popularnoj TV seriji »Glee«, jedan od najizglednijih kandidata za oscarovske nominacije u kategoriji stranog filma je i debi Peruanca Javiera Fuentes-Leona »Protiv struje« (Contracorriente).

Film je već osvojio hrpu nagrada na svim mogućim malim i velikim festivalima,  uključivši i nagradu publike na lanjskom Sundanceu, a bit će prikazan  večeras u sklopu tradicionalnih »Queer momenata« u riječkom Art-kinu »Croatia«.

Ambijentirana u pitoreskom ribarskom selu na obali Perua, autorova  ljubavna priča je neka vrsta peruanske varijante »Planine Brokeback«, s  ribarima umjesto pastira. Priča je fokusirana na ribara koji živi u sretnom braku s trudnom ženom.

Ali stvari će se zakomplicirati dolaskom  seksualno neinhibiranog slikara s kojim se ušuljao u morsku špilju na  porciju homoerotskih nježnosti. Iako je do ušiju zaljubljen u slikara, on  uporno inzistira da nije jedan »od onih«. 

Kao i u »Planini Brokeback« koja se na sličan način poigrava s mitologijom (latino)američkih alfa mužjaka, tako je i ovdje najveća žrtva zapravo žena.

No, kad snažna morska struja povuče slikara u morske dubine, on mu se vraća kao duh. Poenta je jasna i nedvojbena u svojoj  emotivnoj iskrenosti – da bi Miguel i Santiago mogli ostvariti ljubavnu  vezu u zatucanoj sredini koja ne priznaje drugost, jedan od njih mora  postati duh. Oni tada mogu slobodno šetati selom držeći se za ruke, jer  je jedan od njih nevidljiv.

Vidimo ga mi i vidi ga i osjeća njegov ljubavnik, ali ne i ostatak sela. U tim presudnim trenucima, Fuentes-Leon  podastire nevjerojatnu dozu lirizma, rijetko viđenog u filmovima s gay  tematikom.

U eri u kojoj još uvijek caruje licemjerna malograđanska mantra o famozna »četiri zida«, postoji nepisano filmsko pravilo da jedan od dvojice zaljubljenih muškaraca mora kad-tad umrijeti.

Na sreću, smrt u  poetskom realizmu Fuentes-Leona nije svedena na sentimentalnu  plačljivu igru, već mu tek služi kao fino iznijansirani, emotivni i krajnje  senzualni komentar o cijeni slobode, ali i o okrutnosti i sebičnosti Miguelova dvostrukog života i njegovu oklijevanju da učini ispravnu stvar  nakon ljubavnikove smrti.