Ta ista jahta postaje bizarni prostor demonstracije njihova nabildanog golog mačizma, ali i nesigurnosti, rivaliteta, nemira i taština, u seriji rigoroznih mužjačkih nadmetanja, nešto poput ekscentrične društvene Olimpijade, koji uključuju natjecanje iz kuhanja, čišćenja palube, spavanja, jedenja, mjerenja razine kolesterola u krvi i mjerenja dimenzija jutarnje erekcije (za ovo posljednje vezana je i jedna od najluđih filmskih sekvenci – »čiji je najveći«). A pobjednika očekuje prsten s vitezom iz naslova filma.

Dronovi kapitalizma

Tsangarin prosede garniran je suptilnim političkim aluzijama, kako to već biva s punokrvnim izdancima grčkog »weird wavea«, pri čemu je autoričin film valjda dosegnuo njegove najduhovitije granice (nijedan od njenih protanogista nije se doduše pretvorio u jastoga, iako je autoričin koscenarist Efthimis Filippou surađivao s Yorgosom Lanthimosom na »Jastogu«). No u odnosu na autoričine mračne i mizantropski orijentirane kolege koji ni sami ne znaju što bi učinili s ljudskim rodom, Tsangari je puno toplija, humornija i razigranija, bez obzira na poneki nagli mračniji zaokret, s neočekivano šarmantnom završnicom.

»Moja bedra nisu debela« – kaže jedan od njenih protagonista promatrajući se u zrcalu. Dobili smo dakle filmski ekvivalent onog famoznog »subverzivnog« Varufakisova srednjeg prsta. Samo što prst zamjenjuje uzdignuti penis. Film u kojem je jedan muški ples gotovo zasjenio famozni šumski techno iz »Jastoga« u izvedbi Ariane Lebed, a »Lovin’ You« od Minnie Riperton nikad nije zvučao tako ludo. Ovo je dosad najozbiljniji kandidat za glavnu nagradu – Zlatnog leoparda.

Brod je i pozornica izvrsnog dokumentarca »Dead Slow Ahead« u režiji španjolskog sineasta Maura Hercea, uvrštenog u paralelnu selekciju »Cineasti del presente«. Samo što jahtu zamjenjuje trgovački brod »Fair Lady« čija je posada mahom sastavljena od Filipinaca, transformiranih u dronove kasnog kapitalizma, koji su izgubili bilo kakav osjećaj humanosti i individualnosti, svedeni na kotačiće u strojarnici koja ih je naprosto progutala.

U tom skučenom prostoru, dijaloge zamjenjuje konstantni žamor i zavijanje vjetra, dok njegovi hipnotički kadrovi puno duguju Lynchu. Zato se »Fair Lady« na neki način može promatrati i kao morska varijanta »White Lodgea« iz kultne TV serije »Twin Peaks«. Ali i kao morski remake »Aliena«, s autorovim (svemirskim) brodom kao alegorijom na sirovi kapitalizam. Čista ideologija izgubljena u navigaciji. Premda »Fair Lady« nastavlja svoje sporo, jako sporo putovanje.

Odbojni komičar

Motivom putovanja bavi se i sumanuti »Entertainment« Ricka Aleversona, samo što more zamjenjuje cesta, konkretnije, turneja jednog bizarnog i krajnje odbojnog komičara masne kose (Gregg Turkington), odjevenog u jeftini smoking, nešto poput Mr. Sophisticationa iz Cassavetesova remek-djela »Ubojstvo kineskog kladioničara«. Reference se nižu u rasponu od junakova dolaska na groblje aviona u kalifornijskoj pustinji blizu Bakersfielda (hommage Bobu Rafelsonu koji je na toj lokaciji snimio »Pet lakih komada«), do atmosfera iz Hellmanova komada »Two Lane-Blacktop«, ranog Solondza, ali i Wendersova filma »Paris Texas« (Alverson je angažirao i Deana Stockwella u cameo ulozi). Tu je i mladi klaun (sjajni Tye Sheridan, sjećamo ga se iz Nicholsova »Blata«) čija minimalistička pantomima funkcionira kao zagrijavanje za komičareve nastupe.

No svaki njegov novi stand-up postaje još tužniji i depresivniji. Tugu ne može ublažiti ni junakov kraći susret s rođakom Johnom C. Reillyjem. A film će kulminirati jako uznemirujućom scenom rađanja koja može biti i san, i flešbek, i noćna mora.