Pariški »banlieue« postao je valjda najeksponiraniji prostor francuske filmske produkcije. Nakon još friškog »Dheepana« u kojem je on transformiran u nešto poput suvremenog Divljeg zapada, najnoviji komad Celine Sciamme više igra na narativne, sociološke i antropološke mehanizme u skladu s »world cinema« retorikom (promatrati scenu plesa ispred Defensea). Kako su rodne teme i hrvanje s identitetom i ključnim fazama djevojačkog odrastanja bile i ostale Sciammina vječna opsesija, nakon sjajnog »Tomboya« u kojem se bavila odrastanjem jedne muškobanjaste klinke, sada će jedna od njene četiri crnkinje iz grupe omotati grudi trakom i sakriti ih širokim džemperom kao kontrast plavoj sintetičnoj periki i haljinici od crvene čipke koju je morala nositi dok je za Aboua dilala drogu po tulumima. Kao da time pokušava sebi reći da još nije spremna postati ženom, te da joj je draže živjeti u odjeći cure i ne odreći se djevojaštva. A već uvodna sekvenca u kojoj njene heroine igraju američki nogomet, naglašava autoričine rodne preokupacije.
Njene četiri cure iz naziva filma mogu jedino funkcionirati u grupi. U grupi kreću iz sumornog predgrađa »pravac Pariz«. U grupi se zabavljaju u hotelskoj sobi plešući uz zvuke Rihanne. U grupi »biraju« odjeću praćene sumnjičavim pogledom prodavačice. U grupi se pogledima sučeljavaju s drugom (girl power) grupom na suprotnoj stanici metroa. A trudnoća postaje jedini razlog njena napuštanja, kad ispražnjeno mjesto popuni nova članica. No tek kad se odvoje od grupe, one postaju ranjive i počinju se suočavati s problemima, bilo da je riječ o zatucanom bratu kojem se Merieme/Vic mora stalno javljati mobitelom, ili nasilnom narko šefu. Kolektivno i intimno nalazi se u vječnom srazu. Ali u njihovim međusobnim fizičkim obračunima, jedini trofej predstavlja nožem otrgnuti grudnjak s tijela pobijeđene protivnice kao zamjena za skalp.
Za njih »biti normalan« znači upisati gimnaziju a ne strukovnu školu i ne pristati na posao hotelske čistačice. No »Cure« se mogu promatrati i kao ženska varijanta Audiardova »Proroka«, gdje ‘banlieu’ postaje ‘non-lieu’ (ne-mjesto) sa svojim rigidnim kodeksima ponašanja, samo što zatvorsku ćeliju zamjenjuje hotelska soba. Autoričina snimateljica Crystel Fournier promatra ga na gotovo isti način kao što je promatrala Novi Zagreb u Sviličićevu filmu »Takva su pravila«. Grad ostaje tu na dohvat ruke. Ali film ne daje konkretne odgovore. Zadržimo li se na Rihanninu hitu koji njegove heroine toliko obožavaju, ovo je nebrušeni »diamond« Sciammina opusa.
