Ostatak programa koji počinje 12. listopada projekcijom gorkoslatke teen komedije »Osobna iskaznica« ambijentirane u doba totalitarne Čehoslovačke, otpada na jedan fini psihološki triler, Špačekove »Okove« koji puno duguju Von Donnersmarckovu komadu »Život drugih« te filmu »Mamas & Papas« u režiji solidne Alice Nellis, čija mozaična struktura slijedi tragove Rodriga Garcie (»Majka i dijete«), doduše u ponešto vedrijem tonu, tematizirajući pitanja željene i neželjene trudnoće, majčinstva i manijakalne želje za potomstvom.    

    No, čak dva filma iz programa koketiraju sa slavnom tradicijom češkog animiranog filma, bilo kroz autorsko ime ili kao hommage. Tako je u program uvršten doajen češke animacije Jan Švankmajer u čijoj se najnovijoj ekstravaganciji »Živjeti svoj život« nažalost osjeća stanoviti autorski zamor, kad se počinjemo prisjećati izgubljenog vremena u kojem su nastala autorova nedostižna remek-djela poput »Alise« i »Fausta«. A s druge strane imamo popularnog Jana Sveraka (»Kuky se vraća«) kojem je ovo prvi izlet u svijet animacije. Ali zato Sverakova animacija grotesknih lutaka barem donekle pokušava oživjeti Švankmajerovu ranu fazu. 

   Snovi i buđenje

Iako se mnogi s nostalgijom prisjećaju Švankmajerove ljepše prošlosti, riječ je o autoru koji je suvereno zasjeo na tron svjetske animacije, da si može dopustiti i takve atipične prologe kao što je onaj iz autorova najnovijeg filma u kojem se njegova animirana fotografija obraća publici kako bi joj poručio da je ono što će gledati zapravo »psihoanalitički film«, ali samo zato jer se među njegovim likovima pojavljuje i jedna psihoanalitičarka. No kako onda protumačiti portrete Freuda i Junga koji krase njenu sobu u borbenom zamahu? Osim što oni funkcioniraju kao fino zagrijavanje za izvrsni Cronenbergov film »A Dangerous Method«, kompletna tekstura Švankmajerova filma svedena je na psihoanalitičku kontekstualizaciju, rastrgana između snova i buđenja, ležaja za spavanje i ležaja za psihoanalizu, organskog i anorganskog, Freuda i Junga, s rigoroznim naglaskom na prvom spomenutom. 

Puno efektniji je Sverakov »Kuky«, brzopleto najavljen kao »dječji film«, iako u njegovim ludorijama u kombinaciji igranog i animiranog ima puno toga u čemu će uživati odrasli, pogotovu u suludom dizajnu bizarnih lutki koje bi se jako svidjele Timu Burtonu. U njihov je maštoviti svijet uronio astmatični dječak, proživljavajći urnebesne pustolovine svog omiljenog plišanog roza mede Kukyja kojeg je dječakova majka bacila u koš za smeće iz zdravstvenih razloga (slični odnos dječaka i njegove igračke prisutan je i u najnovijem hororu Takashija Shimizua »Rabtito horaa«, samo što medu zamjenjuje zeko). 

    I dok se najrespektabilniji izdanci češkog animiranog filma mogu pronaći u zoni animiranih lutaka (Švankmajer, Trnka), mladi češki sineast Tomaš Lunak posegnuo je za u Češkoj prilično neistraženom estetikom elegantne crno-bijele rotoskopske animacije. Njegov dugometražni animirani debi »Alois Nebel« koji nažalost neće biti prikazan u riječkom Tjednu češkog filma, fino združuje Linklatera (stil) i Folmana (ideologija) u adaptaciji triju grafičkih novela Jaroslava Rudiša i strip ilustratora koji se potpisuje pod pseudonimom Jaromir 99, a koje se bave progonom sudetskih Nijemaca u Čehoslovačkoj nakon Drugog svjetskog rata. Prezime njihova hrabalovski strogog kontrolora vlakova znači »magla«, aludirajući na magle rata i traume koje ga proganjaju. Ali čitano unazad (leben) ono se pretvara u Život, koji će u završnici ipak trijumfirati. To je ujedno i najefektnija metafora pulsirajućeg života češke stripovske animacije danas.