Kad je imala šesnaest godina, veliki Maurice Pialat angažirao ju je u remek-djelu "Naše ljubavi", začudnoj fresci o jednom obiteljskom krahu
Kako to već biva, raditi ciklus filmova posvećen velikoj glumici, ujedno je i hommage velikim autorima u čijim je filmovima glumila. Zato je ciklus filmova Sandrine Bonnaire koji je započeo u riječkom Art-kinu i traje do 2. srpnja, ujedno i neka vrsta pulsirajućeg presjeka francuskog autorskog filma jučer i danas.
Kad je imala šesnaest godina, veliki Maurice Pialat angažirao ju je u remek-djelu »Naše ljubavi«, toj začudnoj fresci o jednom obiteljskom krahu, možda najvećem filmu snimljenom na temu uništenja probuđene seksualne energije (Pialat u filmu glumi oca).
Iako ju je dio kritike brzopleto proglasio Pialatovom muzom, taj odnos se više manifestirao iza kamere u njihovu privatnom životu nego ispred nje, jer se nakon debija u »Našim ljubavima« pojavila tek u dva autorova filma (»Police«, »Pod suncem Sotone«).
Zato je recimo znakovitija njena suradnja s Rivetteom (»Jeanne le pucelle«, »Secret defense«), ali i s genijalnim Jacquesom Doillonom (»Puritanka«) i Andreom Techineom (»Nevini«) s kojima je ostvarila dvije možda ponajbolje uloge, iako su nepravedno zaobišli Ciklus.
Ali zato je tu njena neponovljiva uloga u lirskom rekvijemu Agnes Varde (»Vagabund«) u kojem je njen lik skitnice tek zrcalo u kojem se reflektiraju tuđa ludila, strahovi i predrasude. Iako će u kasnijoj fazi povremeno zalutati u komercijalnije vode, uz časne iznimke poput Chabrolove »Ceremonije«, kad je počela koketirati s romantičnim dramedijama (»Gospođica«) pokazujući skriveni komičarski talent, njena magnetska prisutnost je neprijeporna.
To vrijedi i za »Šahisticu« u režiji manje razvikane Caroline Bottaro u kojem glumi sobaricu u turističkom naselju na Korzici koja postaje opsjednuta šahom kao oruđem njena samoispunjenja i zatomljene intelektualne odvažnosti.
Bonnaire se u toj kasnijoj fazi i sama počela baviti režijom, snimivši sugestivni osobni doks o svojoj autističnoj sestri (»Ona se zove Sabine«) koji se tematski fino nadovezuje na Rullijevu »Posebnu tišinu« (»Un silenzio particolare«) koju je mogla vidjeti publika Art-kina u sklopu Tjedna mozga.
