U dokumentarnom filmu »Old Days« Han Sun-heeja, prikazanom ovih dana na udinskom Far East festivalu, koji bilježi genezu »Oldboya« i zbivanja na njegovu setu (film je trebao biti jedan od dodataka Blue Ray izdanju tog kultnog komada Park Chan-wooka, ali je na kraju procijenjeno da je zbog hrpe snimljenog materijala zaslužio biti distribuiran kao zasebni dokumentarac), saznali smo i to da Parkov glumac Yu Ji-tae nosi jaknu s dva dugmeta umjesto onu klasičnu s tri, jer su takve nosili junaci francuskih noira koje Park naprosto obožava. Saznali smo i to da Park voli glumcima poklanjati knjige.

Mešetari opasnih igara

Sva ta autorova pedanterija i rafinman doživjeli su klimaks u estetiziranim kadrovima filma »Sluškinja«, adaptaciji feminističkog romana »Fingersmith« velške spisateljice Sarah Waters, koji se može promatrati kao totalna eksplozija formalnog fetišizma. S time da je Park transponirao roman iz viktorijanskog Londona u kolonijalnu Koreju tridesetih. Tek raskošni interijeri njegove ogromne vile ostaju »very British«.

Kao što je na ovogodišnjem Far East festivalu u Udinama dominantna povijesna tema bila japanski militarizam, s filmovima poput »Prokletstva spavanja« Hermana Yaua koji japansku okupaciju Hong Konga promatra kao ultimativni horor, ili restaurirane kopije klasika Maria O’Hare »Tri godine bez boga« koji japansku okupaciju Filipina promatra u religijskom diskursu (masakr u crkvi; junakinja koja voljenom momku poklanja krunicu uoči odlaska u gerilce), Park Chan-wook u »Sluškinji« promatra japansku okupaciju Koreje kao čisti eros.

Priča je to o lažnom grofu koji natjera mladu Korejku da postane sluškinja bogatoj Japanki kako bi mu pomogla da je zavede i dokopa se njena nasljedstva proglasivši je ludom. Ali tu je i Japankin sadistički stric s kojim ona živi, inače pasionirani kolekcionar erotske literature i litografija, koji je drži zatočenu u njenoj raskošnoj vili. No Japanka i njena sluškinja upuštaju se u vruću lezbijsku vezu.

U drugom dijelu filma uloge meštara opasnih igara se mijenjaju, dok će na površinu isplivati onaj brutalni Park kakva najviše volimo, nalik manijakalnom neurokirurgu, koji skalpel zamjenjuje škarama.

Njegov estetizirani komad zato se više doima poput dobro nauljenog stroja nego klasičnog filma u kojem je psihoseksualna osveta omotana dostatnom patinom sofisticiranog, garnirana voajerističkim pogledima kroz ključaonice i »prljavim« knjigama. Pri tome je njegov erotski akademizam puno bliži teritoriju Hitchcocka (»Notorious«).

Sado-lesbo chic

No ta ukusno aranžirana lezbijska drama daleko je nevinija od njegovih ranijih brutalnih izdanaka i poput njegova debija na engleskom jeziku (»Stalker«) tretira junake kao dizajnersku odjevnu liniju postavljenu na bizarnu estetsku vješalicu (promatrati junakov jezik umočen u tintu). Iako mu je prosede sveden na kićeni album s prekrasnim slikama kojem nedostaju eksplozivni gnjev i žestina jednog »Oldboya« ili moralne dileme »Simpatije za gđu Osvetu«.

Kao da su mu intrige ušle u zonu koja nikog ne želi uvrijediti, a još manje šokirati. Koliko god Park u eliptičnom koketiranju sa starim dobrim odnosom gospodara i sluge u diskursu britkog društvenog kometara pokušava istražiti oslobađajuće i »izopačene« aspekte seksa, čiji zadatak nije šokirati nego nadražiti. Čisti sado-lesbo chic.