Retoričko pitanje iz naslova predstave postavljaju braća Kalc – Ivana i Marko – koji propituju smisao vlastita bavljenja suvremenim plesom, posebno u kontekstu Rijeke u kojoj je ova umjetnost dodatno marginalizirana
RIJEKA »Kamo sve to vodi?« – retoričko je pitanje koje u naslovu svoje predstave postavljaju braća Kalc – Ivana i Marko. Postavljeno pitanje citat je Patti Smith (»Where does it all lead? What will become of us? These were our young questions, and young answers were revealed. It leads to each other. We become ourselves«).
Krenuvši od tog pitanja, braća Kalc propituju smisao vlastita bavljenja suvremenim plesom, naročito u kontekstu Rijeke u kojoj je ova umjetnost dodatno marginalizirana.
Tako je simptomatično da su Ivana i Marko Kalc ovaj projekt realizirali vlastitim sredstvima, iz čistog entuzijazma i potrebe za bavljenjem plesom.
Posebnost je ove predstave što su njeni izvođači sestra i brat, koji se oboje bave suvremenim plesom.
Ova činjenica odrazila se i na sâm izvedbeni materijal predstave, koja se dramaturški kreće između privatnog, intimnog svijeta braće Kalc, te njihova profesionalnog bavljenja plesnom umjetnosti.
Prvih nekoliko minuta predstave protječe u mirovanju i iščekivanju da se nešto dogodi. U neverbalnoj komunikaciji s publikom Ivana i Marko Kalc počinju graditi slike u pokretu u kojima se isprepliće privatno i profesionalno.
Odnos između brata i sestre suptilno je naznačen vezivanjem vezica na plesnim tenisicama, te u slici igre jahanja konja.
U jednom trenutku izvođači se od »svjetala pozornice« (svjetlo inače potpisuje Danijel Grdić) sklanjaju iza zastora, gdje u intimističkom tonu evociraju djetinjstvo i odnos s majkom.
Pritom emocionalni »okidač« za sjećanja postaje pjesma »Walk Away« grupe »Franz Ferdinand«. Zajedničko odrastanje i bavljenje plesom dobivaju epilog u zajedničkoj fotografiji za sjećanje i uspomenu majci.
Vratimo se na pitanje kamo sve to vodi? Predstava braće Kalc ne daje odgovor, već ostaje zapitana nad budućnošću. Dvoje mladih riječkih plesnih umjetnika pokazali su svoju perspektivnost, no pitanje je hoće li je prepoznati i oni koji bi to trebali.
