Recentna canneska izdanja kao da vole reciklirati iste slike. Čak dva njegova filma igrala su na identični filmski kadar: grupu (nevinih) nimfeta koje poziraju na krevetu u trenutku blaženog predaha, nalik onima s fotografija Davida Hamiltona. Takvu strategiju koristi Nabil Ayuch u drami »Much Loved« u sceni u kojoj tri mlade Marokanke koje se bave prostitucijom, nakon noćnog tuluma umorne završavaju u krevetu jedne od njih, zajedno s njenom majkom. Taj isti krevet postaje jedini privilegirani prostor gdje mogu otvoreno pričati o ljubavi. Slični efekt proizvodi i kauč u »Djevojkama« (»Bande de filles«) Celine Sciamme, ali i prostor sobe u kojem je ona izolirala svoje heroine, dok plešu uz zvuke Rihanne. Naravno, sve je započelo još krajem devedesetih sa »Samobojstvima nevinih« Sofie Coppole, čija eteričnost i prozračnost filmskog kadra savršeno korespondira s imenom elektronskog dua čiju glazbu ona koristi (»Air«).

Aura nevinosti

Identični kadar rabi i Deniz Gamze Erguven u »Mustangu«, koji je na netom završenom Sarajevskom filmskom festivalu osvojio glavnu nagradu (Srce Sarajeva), ali i nagradu publike, iako su naši mediji tretirali Matanićev »Zvizdan« kao gotovu stvar. Ista senzualnost čednih tijela, isti osmijesi, ista aura nevinosti, iste nježnosti i isti vodopadi kose. Ono što je u Coppoli predstavljao lik zatucane majke koja će svoje cure potjerati »u krpe«, to je u Erguven zadrti ujak koji Lale zabranjuje da gleda nogometne utakmice i seksualno zlostavlja njenu mlađu sestru Nur (»Naša je kuća postala tvornica žena«, kaže ona). Samo što »Air« u Erguven zamjenjuje Warren Ellis. No bez obzira na sve te suknje »boje dreka« koje Lale i njene sestre moraju nositi i sve te ponižavajuće pretrage plahti u potrazi za tragovima krvi, ugovorene brakove i preglede himena, »Mustang« nije nikakva kritika islamskog fundamentalizma jer frustracije koje prolaze njene heroine imaju univerzalni karakter, od Kazana (»Sjaj u travi«) pa nadalje. 

Nagrade timovima

Poput Locarna koji je u kategoriji najbolje ženske uloge nagradio kompletni japanski ženski team iz filma »Happy Hour« Ryosukea Tamaguchija, tako i Sarajevo nagrađuje kompletni ženski team iz »Mustanga«. Istu odluku donosi sarajevski žiri i u kategoriji glavne muške uloge, dodijelivši Srce Sarajeva kompletom glumačkom teamu sumanutog »Chevaliera« Athine Rachel Tsangari. No na Tsangarinom »muškom« krevetu ipak se igraju neke druge igre.

Specijalnu nagradu žirija osvojio je »Šaulov sin« Mađara Laszla Nemesa, koji industriji smrti u Auschwitzu pristupa iz očišta jednog Sonderkommanda. Film je već izazvao čitav niz polemično intoniranih reakcija, pa je »Cahiersov« kritičar napisao da je u filmu riječ o čistoj »Auschwitz embedded« taktici, dok je kritičar »Liberationa« bio još oštriji, napisavši da nam nakon ovog filma još jedino preostaje kreirati videoigru o Auschwitzu. Još od famoznog Daneyeva teksta o vožnji kamere u »Kapou« Gilla Pontecorva, nije se valjda na tu temu digla takva prašina.