Zakazao Hollywood

Ostati izgubljen u magli u vječnoj fibrilaciji prostora, bez smisla i mjesta. No, ako je »Amour« natjerao predsjednika canneskog žirija Nannija Morettija da izvadi maramice, oko njegove odluke da nagradi Reygadasa vjerojatno će se lomiti koplja, iako je u toj kategoriji nepravedno zakinut suludi »Holy Motors« Leosa Caraxa.    

    Ako je lani u Cannesu s Malickom trijumfirao Hollywood, ove godine nam se učinilo kao da svjedočimo svojevrsnoj uvertiri Europskim filmskim nagradama. No, europski film je doista bio ono najzanimljivije što se dogodilo konkurenciji. Hollywood je posve zakazao, ne računajući donekle na najnovijeg Nicholsa (»Mud«). A od dva korejska autora u konkurenciji, dva Sangsooa, koji su jedini branili boje azijskog filma, tek je Hong (»U drugoj zemlji«) snimio film kojega se ne mora sramiti, iako ga je oštri europski team praktički zgazio. Europski film trijumfirao je i u glumačkoj kategoriji. Pomalo očekivano, nagradu za najbolju žensku ulogu osvojile su u tandemu Cristina Flutur & Cosmina Stratan, glumeći u hermetičnom filmu »Iza brda« koji govori o smrti i inkontinenciji žudnje.

    A ta nagrada svojevrsno je priznanje i samom Cristianu Mungiuu, valjda jedinom europskom autoru koji je do sada snimio tek tri filma, od kojih su mu čak dva nagrađena u Cannesu (s »4 mjeseca, 3 tjedna, 2 dana« osvojio je Zlatnu palmu, a »Iza brda« mu je donio i nagradu za scenarij). A uvijek izvrsni Mads Mikkelsen (»Lov«) još jednom je dokazao da danska ne-gluma naprosto nema premca.

Kompromis

No, u glumačkoj kategoriji puno zanimljivije stvari događale su se u paralelnom programu »Izvjestan pogled« čijim je žirijem predsjedao Tim Roth, dodijelivši nagradu za najbolju žensku ulogu izvrsnoj Kanađanki Suzanne Clement (film »Laurence Anyways«), iako ju je trebao dobiti jedan glumac, konkretnije, neponovljivi Melvil Poupaud za ulogu njena partnera koji je odlučio promijeniti spol (ovo je bio jedan o najboljih filmova koji smo vidjeli u Cannesu i prava je šteta da nije bio uvršten u glavni program). A može biti zadovoljna i Aida Begić, čija su »Djeca« u tom istom paralelnom programu osvojila Posebno priznanje žirija. 

    Neoprostivi kompromis dogodio se dodjelom prevažnog canneskog Grand Prixa Garroneovu filmu »Reality«, premda to ničim nije zaslužio, osim što ga je, vjerujemo, forsirao predsjednik žirija Moretti (ovo mu je nakon superiornije »Gomore« već drugi Grand Prix). Ipak, najljepša je bila dodjela Nagrade žirija Kenu Loachu i njegovoj neodoljivoj komediji o whiskeyu i snazi grupe, čiji su vitalni gegovi, neodoljiva iskrenost i jednostavnost razoružali Morettija & Co. Zato popijmo jedan dupli njemu u čast.

Festivalske nagrade

Zlatna palma: »Amour«, režija Michael Haneke

Grand Prix: »Reality«, režija Matteo Garrone

Nagrada za najboljeg redatelja: Carlos Reygadas za »Post Tenebras Lux«

Nagrada za najbolji scenarij: Cristian Mungiu za »Dupa dealuri«

Nagrada za najbolju glumicu: Cristina Flutur i Cosmina Stratan u filmu »Dupa dealuri«

Nagrada za najboljeg glumca: Mads Mikkelsen u filmu »Jagten« Thomasa Vinterberga 

Nagrada žirija: filmu »The Angels’ Share« Kena Loacha

Nagrada za kratki film: za film »Silent« (L.Rezan Yesilbas)

Posebne nagrade: za film »Djeca« Aide Begić; za najbolju glumicu: Emilie Dequenne (A perdre la raison) i Suzanne Clement (Laurence Anyways); specijalna nagrada žirija filmu »Le grand soir« (Gustave Kervern, Benoît Delepine). Nagrada »Un Certain Regard« pripala je filmu »Despues de Lucia« Michela Franca. 

Nagrade »Cinefondation«: 1. filmu »Doroga na« (Taisia Igumentseva), 2. filmu »Abigail« (Matthew James Reilly) i 3. filmu »Los anfitriones« (Miguel Angel Moulet).

Nagrada »Zlatna kamera«: filmu »Beasts of the Southern Wild« (Benh Zeitlin)